"Szczęście nie jest dziełem przypadku, ani darem bogów. Szczęście to coś, co każdy z nas musi wypracować dla siebie samego." [Erich Fromm]

Może i byloby łatwiej gdyby szczęście zależało od przypadku, ale kiedy oczekujemy w życiu czegoś dobrego, jakiegoś spełnienia i owego szczęścia to trudno nie zdawać sobie sprawy jak wiele zależy od nas samych. Ostatnie dni to u mnie kompletna karuzela zdarzeń. Powracające jak bumerang sprawy z przed 2 lat i bieżące, gorączkowe przygotowania do najbliższej soboty i koncertu. A jeśli do tego dodam jeszcze full zadań "specjalnych" w pracy i wiele rozmów, które musiałam odbyć ze starymi znajomymi [nie zawsze łatwych] to mam za sobą całkiem ciężki tydzień.

Osłodą w tyh dniach, była Nasza 1,5 rocznica! Nagle okazało się, że wcale nie jesteśmy już takie świeżaki i mamy swoja własną historię i wspólnie spędzone 18 miesięcy! Jak we wzystkich związkach były dni beztroski ale też takie, kiedy musiałyśmy poważnie rozmawiać i podejmować wspólne decyzje. Uśmiecham się, bo dobrze wiem, a może raczej chcę aby te 18 m-cy to był jedynie początek tego co jeszcze przed Nami.

Jeśli chcemy w życiu doświadczać Szczęścia przez duże "S" nie możemy liczyć jedynie na przypadek. Owszem, on czasami pojawia się w nazym życiu i pomaga, ale cała reszta zależy już od nas samych. Pora zrozumieć, że to jak żyjemy i co w życiu osiągamy i z Kim zależy tylko od tego jacy będziemy sami i czym się będziemy kierowali.

A* - dziękuję, że jesteś :D

@->-- Błądzę między niebem a ziemią...

"Błądzę między niebem a ziemią…" [E.]

Od razu może uprzedzę, że nie chcę tym artykułem nikogo do niczego namawiać, przekonywać, czy wpędzać w jakieś poczucie winy czy dyskomfortu. Ot, temat jak tysiące innych, z tym może wyjątkiem, że dotyczy trochę ciała, ale i ducha. A na dodatek Ducha przez duże D.

Zostawiam gdzieś za sobą wszelkie dywagacje na temat homoseksualizmu w kościołach, tego czy Bóg chciał nas takimi stworzyć, czy może w którymś momencie się pomylił. Wiem, a może raczej chcę wierzyć w to, że kocha mnie taką, jaką jestem i nie ma nic przeciwko temu, że kocham Kogoś i całą sobą oddana jestem tej miłości. Wydawałoby się, że wszystko w takim razie jest w moim życiu poukładane i nie powinnam odczuwać żadnych dylematów. Jednak jest inaczej…

Ja też błądzę gdzieś między niebem a ziemią, jak cytowana przeze mnie osoba. Z jednej strony pogodzona jestem ze swoją cielesnością, ze sobą, z tym, kim i jaka jestem, z drugiej zaś duchowo potrzebuję czegoś więcej, czegoś spoza mnie, Absolutu i duchowości. Wiara wydaje mi się trochę tematem tabu i to nie tylko w świecie osób homoseksualnych. Nie mam tu na myśli głośnych medialnie akcji religijnych, narodowych pielgrzymek czy wspólnych modlitw polityków, ale braku komfortu w zwyczajnej rozmowie o tym, czym jest, a czym nie jest Bóg w naszym życiu i czy w ogóle jest nam do czegoś potrzebny. Wiem, że sporo osób odrzuca ten aspekt swojej duchowości decydując się na życie w związku bądź środowisku homoseksualnym.
Ja jednak na własnej skórze doświadczam tego, że nie umiem jednoznacznie opowiedzieć się po którejś ze stron.

Życiowo jestem chyba idealistką, lubię wierzyć w to, że ludzie postępują z jedynie słusznych pobudek, że wszystko zawsze kończy się happy endem, a postrzeganie innych ludzi nie skupia się jedynie na ich cielesności. Chcę wierzyć w trwałe związki, w to, że wierność nie zależy od orientacji seksualnej, że związek może opierać się na szczerości i zaufaniu, a w tym wszystkim może być też miejsce na Boga i rozmowy o Nim. Ja tego potrzebuję.

Mam to szczęście, że osoba, z którą jestem, ma podobną do mnie duchową wrażliwość. Obie tak samo błądzimy między ziemią a niebem, potrzebujemy na swój sposób Boga i nie umiemy się Go wyrzec. Zresztą chyba nawet tego nie chcemy. Stoimy okrakiem, jedną nogą w świecie, gdzie wiara oceniana jest często jako oznaka słabości i naiwności, a drugą w świecie duchowych przeżyć, jakich udało nam się kiedyś osobiście doświadczyć i których nie chcemy i nie umiemy się pozbyć, odrzucić i zapomnieć.

Zapytacie, po co to wszystko napisałam i o co właściwie mi chodzi? Nie umiem jednoznacznie na to odpowiedzieć. Ot, zwyczajnie miałam potrzebę podzielenia się z Wami tymi przemyśleniami, gdyż od czasu do czasu aspekt błądzenia między niebem a ziemia pojawia się w moim życiu i sprawia, że na nowo zaczynam zastanawiać się nad obecnością Boga, wiarą i tym, jak to wszystko pogodzić ze stylem życia, który wybrałam.

„- O czym myślisz, kiedy patrzysz na odlatujące samoloty?
- Chciałabym wznieść się do nieba jak one…[…]” [M i E]




Komentuj(3)



Zakątki umysłu, data: 2007.10.18

@->-- Aksamitne spojrzenia ...

"...i oplata mnie jedwabnymi rzemykami aksamitnych swoich spojrzeń ..."
[Izaak Babel]

Jest ciepła, cierpliwa i mnie kocha. Jednym spojrzeniem potrafi sprawić, że argumenty padają w gruzach. Wielkie pokłady cierpliwości i miłości.... Oby ich nigdy nie zabrakło...



Komentuj(3)



Zakątki umysłu, data: 2007.10.12

@->-- To kim jesteś ...

"Bądźcie szaleni, ale zachowujcie się jak normalni ludzie. Podejmijcie ryzyko bycia odmiennymi, ale nauczcie się to robić, nie zwracając na siebie uwagi. A teraz skupcie się (...) i pozwólcie by objawiło się wasze prawdziwe Ja.
-Co to jest prawdziwe Ja?
-To kim jesteś, a nie to, co z ciebie uczyniono."
[Paul Coelho]

Bez plakatów, haseł, głośnego nawoływania i wyciągania siłą. Poprzez setki kilometrów, morza i oceany, odnajdujemy się sami. Szukamy przyjaznej "przystani", drugiego człowieka, ciepła, zrozumienia i akceptacji. Ile jeszcze takich rozmów przyjdzie mi odbyć i poznać prawdziwe "Ja"? Na szczęście tutaj nie potrzebna jest żadna agitacja i naciski. Wystarczy tylko, a może aż - potrzeba serca.



Komentuj(0)



Zakątki umysłu, data: 2007.09.27

@->-- Moralność z tchórzostwa...

"Moralność wynika zazwyczaj z tchórzostwa. Nie dlatego unikamy wyskoków, że są niemoralne. Tak naprawdę boimy się, że mamy za daleko do ziemi. Istotnie jest daleko, możemy nie przeżyć upadku.
Ale czasem wychodzimy z tego skoku cało, tam zaś, na dole, świat jest milion razy lepszy niż tutaj, gdzie teraz żyjemy. "
[Janathan Caroll „Zaślubiny patyków”]

Zastanawiam się, na ile staram się żyć moralnie tak sama z siebie a na ile z owego tchórzostwa? Co więcej, trudno jest mi opowiedzieć się, co jest bardziej pociągające opieranie się pokusom czy im uleganie....?
A z drugiej strony, jeśli zaczniemy ulegać wszystkiemu, co nas w jakiś sposób do siebie ciągnie, to, jaką mam mieć pewność, że będę wiedziała, kiedy przestać, aby nie przekroczyć granicy "moralności”, jaką sobie wyznaczam? Spadać w dół czy patrzeć na ziemię z góry? Trudny wybór, ale nie bardziej niż wszystkie inne, których codziennie dokonujemy...




Komentuj(0)



Zakątki umysłu, data: 2007.09.24

@->-- Tyle samo warci...


„W życiu często bywamy poniewierani, deptani, upokarzani i obrażani, a mimo to wciąż jesteśmy tyle samo warci.” [Paulo Coelho]

Kiedy spotyka mnie coś złego i czuję się jak shit, trudno jest mi uwierzyć, że coś jestem warta. Ludzie z jednej strony doskonale zdają sobie sprawę z mocy, jaką mają słowa, a z drugiej czasami o tym zapominają i dziwią się, kiedy mówimy że nas ranią.

Słowa nieodłącznie są powiązane z emocjami. Emocje z uczuciami i tym wszystkim, co nas otacza, spotyka i piętnem odbija się na naszym pojmowaniu świata. Rodzimy się, dorastamy i kształtujemy własne „ego” w kontekście tego, co słyszymy na swój temat, tego jak nas odbierają rodzice a później znajomi czy inne bliskie nam osoby.
Nasz własny obraz nas samych to wypadkowa zdarzeń, sytuacji, doświadczeń i słów, jakie o sobie usłyszeliśmy i jakimi sami się określamy. To dużo i mało za razem. To wszystko jednak nie ma znaczenia w oderwaniu od naszego charakteru, osobowości, wewnętrznej wrażliwości i sposobu postrzegania świata.

Nasze „Ja” i to, jakimi jesteśmy ludźmi, każdego dnia wystawiamy na próbę, konfrontując je z innymi osobami. Każda relacja, bez względu na to czy jest znajomością, zależnością służbową, przyjaźnią czy związkiem, weryfikuje naszą samoocenę.

Nie ma chyba nic gorszego niż krytyka od osoby, którą kochamy. To właśnie te słowa potrafią zadać największy ból. Nie możemy się przed nimi obronić, gdyż będąc w związku jesteśmy „nadzy”. Nikt inny tak, jak bliska nam osoba, nie zna naszych sekretów i czułych miejsc, słabości i leków, tego, o czym marzymy, czego pragniemy i czego się boimy. Przed takimi ciosami trudno jest się ukryć i często też trudno je przewidzieć. W miłości samowolnie pozbawiamy się „skorupy ochronnej” chcąc w ten sposób udowodnić nasze szczere zamiary, ufność i otwartość. Kochając, ufamy. Ufając wystawiamy samych siebie na wszystko, co niesie ze sobą dana relacja i co ukształtowało osobowość partnera.

Bliskie relacje mają to do siebie, że są swego rodzaju katalizatorem wszystkiego, co siedzi w nas samych, naszych potrzeb i ról, które chcemy spełniać. Jest to także okazja do oceny własnej dojrzałości. Gdzieś pomiędzy tym wszystkim, głęboko „pod skórą” dokonuje się w każdym z nas konfrontacja własnych pragnień i lęków.

Aby wyrazić wszystko, co dzieje się w nas i wokół nas, używamy słów. To za ich pomocą opisujemy marzenia, kreślimy rzeczywistość i oceniamy siebie i innych. Tempo życia zmusza nas do ciągłego stawiania sobie wyzwań, podnoszenia poprzeczki i pogoni za tym wszystkim, co nam się należy”. Zapominamy często, że ludzie, z którymi żyjemy, to nie kolejne „zadania”. Zapatrzeni w siebie i własne „ja”, goniąc do przodu za nowymi doświadczeniami, bywamy okrutni. Ranimy czynami i słowami, które jakże często są dużo bardziej bolesne. Pytanie tylko, czy raniąc obnażamy drugą osobę, czy raczej siebie i własne lęki?

Pamiętajcie o tym, że niezależnie od tego, co o sobie usłyszycie, jesteście Kimś cennym i tak samo traktujcie innych.




Komentuj(2)



Zakątki umysłu, data: 2007.09.10

@->-- Z doświadczenia ...

„Wszystka wiedza pochodzi z doświadczenia”
[Emmanuel Kant]

Nie planowałam wczorajszego wieczoru. Do głowy mi nawet nie przyszło, że spędzę go pomiędzy grupą melomanów sztuki operetkowej. Że otoczą mnie dźwięki skrzypiec, wiolonczeli i fortepianu, a wraz z nimi niskie basy, tenory i dźwięczne soprany oraz mezzosoprany.

To właściwie, zupełnie nieznany mi świat muzyki. Inne dźwięki, inne brzmienie, inny rytm i harmonia. A mimo to bliski, może dzięki temu, że to właśnie muzyka a nie inna dziedzina sztuki.

Nie ma nic bardziej przyjemnego, niż zatopić się w dźwiękach. Zamknąć oczy i dać się ponieść melodii...

Zaczynam rozumieć naszą dyrygentkę, kiedy mówi, że nie lubi konkursów i tej całej konkurencji w muzyce. Wydaje mi się, że trudno poddawać się ocenie, gdy w grę wchodzi coś, co jest dla nas czymś więcej niż tylko zaśpiewaniem czy odtworzeniem utworu. Kiedy w grę wchodzą emocje a czasami też nasza zależność od muzyki i związanych z nią naszych planów np. zawodowych trudno poddawać się punktacji czy ocenie. Chociaż z drugiej strony, gdzie, jeśli właśnie nie na takich imprezach czy spotkaniach dokonać konfrontacji naszego wyobrażenia tego, co robimy z oceną ludzi, którzy się na tym znają?

Doświadczenia uczą pokory i determinują do dalszego rozwoju. Jeśli muzyka jest naszą pasją, to zarówno sukcesy jak i porażki są dla nas cenną wiedzą i wskazówkami jak sobie radzić następnym razem.

Nie ulega bowiem żadnej dyskusji fakt, że miłość wymaga od nas poświęceń i ciągłych starań o jej doskonalenie. Dlatego też, jeśli i sztukę traktujemy na równi poważnie, co uczucia, winniśmy i jej i sobie dawać kolejne szanse, doskonalić i trwać nie poddając się przeciwnościom.

http://pl.youtube.com/watch?v=NbF5NACL6YE&mode=related&search=

[Samson et Dalila at the Royal Opera House]



Komentuj(0)



Zakątki umysłu, data: 2007.07.11

@->-- Co tu dużo mówić ....

George Michael w Warszawie!

Pokazał klasę. Udowodnił, że jest w świetnej formie wokalnej i przygotował niezapomniany show. To był pełen wizualnej maestrii kosmiczny spektakl, jakiego stolica nie widziała od bardzo dawna. Chyba żaden fan brytyjskiego gwiazdora nie wyszedł z torów na Służewcu zawiedziony.

Wzruszał, bawił, rozdawał uśmiechy i zachęcał do wspólnego śpiewania.
Pomimo swojego wieku, pokazał na co go jeszcze stać i co najbardziej mnie chyba poruszyło - to fakt, że nie bał się mówić o swoich emocjach i uczuciach kiedy dedykował dwie piosenki mężczyznom, których kocha!



Komentuj(0)



Zakątki umysłu, data: 2007.06.23

@->-- Radość i taniec ...

"Każda radość budzi w nas pragnienie innej radości."
[Albert Camus]

Blisko 400 tysięcy osób uczestniczyło w Berlinie w paradzie homoseksualistów z okazji "Christopher Street Day". Hasłem tegorocznej manifestacji była walka z dyskryminacją gejów i lesbijek w miejscu pracy - "Różnorodność poszukuje pracy".
60 platform przejechało w południe przez centrum stolicy Niemiec pod Kolumnę Zwycięstwa w parku Tiergarten, gdzie odbył się wiec.

Burmistrz Berlina Klaus Wowereit (SPD) napiętnował przypadki dyskryminowania "kochających inaczej" przez pracodawców i kolegów w pracy. "Niestety ciągle jeszcze homoseksualiści muszą obawiać się o utratę miejsca pracy"- powiedział. "Nawet na kierowniczych stanowiskach można być gejem, lecz nie wolno tego głośno mówić" - dodał. Wowereit przyznał w 2001 roku jako pierwszy niemiecki polityk publicznie, że jest gejem.

Wielu uczestników parady ubranych było w wyszukane, niekiedy prowokujące kostiumy, podkreślające seksualność. Wśród uczestników obecna była szefowa klubu parlamentarnego Zielonych Renate Kuenast. Uczestnicy parady będą bawili się do rana w berlińskich klubach.

"Christopher Street Day" obchodzony jest w wielu miastach świata na pamiątkę akcji amerykańskiej policji przeciwko homoseksualistom w 1969 roku w Nowym Jorku.

http://wiadomosci.onet.pl/1559453,12,item.html#Scene_1

Od siebie dodam tylko tyle, że też tam byłam i to z najcudowniejszą Kobietą na świecie :*



Komentuj(0)



Zakątki umysłu, data: 2007.06.11

@->-- Obiecuję Ci ...

"[...] obiecaliśmy sobie, że żadne z nas nie ułatwi drugiemu odejścia."

Dzisiaj mija nam rok, a ja wciąż jak wariat wodzę za Tobą oczami i świata nie widzę.
Dziękuję Ci :
* za wspólne 12 miesięcy,
* za cudowne 52 tygodnie,
* za 365 dni pełnych radości,
* za 8.760 godzin szczęścia,
* za 525.600 minut, które były dowodem naszej miłości,
* za wzruszenia,
* za śmiech,
* za wspólne poranki i wieczory,
* za to, że jesteś i za to, że będziez :*

I obiecuję Ci, że każdego dnia będę starała się postępować tak aby nigdy nie ułatwić Ci odejścia :***



Komentuj(3)



Zakątki umysłu, data: 2007.06.04

@->-- Miłość nam się przytrafia...

"Czy można nauczyć się miłości? Wzbudzić ją w sobie? Miłość nam się przytrafia. Nie możemy sobie nakazać: kochaj! Nie możemy sobie rozkazać: przestań kochać! Nie cierp, gdy ona odchodzi. Miłość musi się wydarzyć we właściwy, esencjonalny sposób. Zaczynamy kochać w momencie, gdy ujrzymy istotę drugiego człowieka, która rezonuje z naszą istotą. Co to znaczy „rezonować z istotą drugiego człowieka”? Rozpoznajemy siebie w partnerze. Mówimy wtedy: „jakbym cię znał od zawsze”. Albo fascynuje nas odmienność: „ty jesteś czymś, czym ja nie jestem”. Przyciąga nas i porusza istota tej osoby. Widzimy jej wyjątkowość. Gdy ktoś pyta: „dlaczego kochasz właśnie ją?”, odpowiadamy: „ponieważ ona taka jest”. Jest taka, jaka jest, niepowtarzalna. [...]" [dr Alfried Langle, austriacki psychoterapeuta]

Tak sobie myślę, że skoro miłość jest czymś co nam się przytrafia i jest prawdziwa jedynie za sprawą woli, chęci i tego co czujemy, ważne jest aby być w niej szczerym ze sobą i Kimś z kim ją dzielimy...

Komentuj(0)



Zakątki umysłu, data: 2007.06.01

@->-- That's all I'll ever need ...

I've got sun on my face
I've got food
I've got clothes
and a place where I can lay my head
I've got friends
family
And the freedom to hope and to dream
as big as I want to
And I've got you

That's all I'll ever need
who could ever ask for more?
I've got it all
What everybody wishes for
I thank God everyday
for the blessings this life brings
and sending your love
that's all I'll ever need

I don't have lots of fame
and I won't be the biggest of names
up on the marquee sign
but I've got this guitar
I've got songs that I wrote from my heart
and people to sing 'em to
And I've got you

That's all I'll ever need
who could ever ask for more?
I've got it all
What everybody wishes for
I thank God everyday
for the blessings this life brings
and sending your love
that's all I'll ever need

It's the little things
like when you smile at me
That's all I'll ever need
I've got it all
Oh yeah

That's all I'll ever need
who could ever ask for more?
I've got it all
What everybody wishes for
I thank God everyday
for the blessings this life brings
and sending your love
that's all I'll ever need

I've got sun on my face
I've got food
I've got clothes
I've got you
That's all I'll ever need.

[Jimmy Wayne- That's all I'll ever need ]





Komentuj(2)



Zakątki umysłu, data: 2007.05.10

@->-- Nadzieja ...

"Nadzieja ma skrzydła, przysiada w duszy i śpiewa pieśń bez słów, która nigdy nie ustaje, a jej najsłodsze dźwięki słychać nawet podczas wichury. " [Emily Dickinson]

Nie za wiele piszę ostatnio. Poprzednia notatka była chyba z kwietnia, a ta dzisiejsza bardziej jest jakąś próbą zapisania kilku wydarzeń w nadziei przed ich zapomnieniem.
W ub. tygodniu czytałam bloga Agaty Passent i notkę o pędzącym czasie i rządzącym nami grafiku, terminarzu czy jak ktoś woli kalendarzu. Sama złapałam się na tym, że każda spontaniczna próba umówienia się z kimś znajomym na spotkanie graniczy niemal z cudem.

Gdzieś w gąszczu dat i godzin, tygodni i miesięcy szukamy miejsca dla przyjaciół. Skrzętnie notowane wydarzenia przypominają nam o mijającym czasie i setkach mniejszych i większych obowiązków, jakie mamy przed sobą. Każde z nich ma swój priorytet, jest w jakiś sposób ważne i niezbędne dla naszej "egzystencji".

Co to wszystko ma wspólnego z nadzieją?

Może to, że gdyby nie ona już dawno przestalibyśmy się dobijać do przyjaciół i stracili nadzieję na jakiekolwiek spotkanie.
Gdyby nie ona, nie byłoby myśli o tym, że kiedyś zwolnimy tępa i znajdziemy czas na spacer, zakupioną dawno książkę czy odwiedziny Dziadków.
Jeśli byśmy ją utracili, cóż więcej mogłoby nas spotkać prócz tych sztywnych i pozbawionych uczuć dat przypominających o kolejnych terminach rat kredytów i opłat?

Nadzieja, daje nam wiarę w lepsze jutro a nawet więcej - w lepsze dzisiaj, które wciąż jeszcze przed nami...




Komentuj(2)



Zakątki umysłu, data: 2007.04.19

@->-- Nie szkoda niczego, a jednak ...

"Nie szkoda niczego, co minęło, szkoda tylko tego, co jest teraz i dzisiaj, szkoda tych godzin i dni, które traciłem, które tylko cierpliwie znosiłem, które nie przynosiły ani darów, ani wstrząsów."
[Hesse - "Wilk stepowy"]

Powiem krótko, jeśli jest Ktoś lub coś, na czym Ci bardzo zależy, jeśli jesteś pewna/pewien tego, co czujesz i na dodatek dajesz to Komuś odczuć to nie zwlekaj w nieskończoność! Zrób sobie "rachunek sumienia" i zobacz, w jakiej jesteś sytuacji i co możesz dalej z tym wszystkim począć. Podejmij jakieś działanie albo się wycofaj i nie angażuj dalej albo wyjaśnij wszystko i idź za głosem serca.

Jak na ironię losu, czas momentami wcale nie działa na naszą korzyść a długie zwlekanie wcale nie buduje głębszych relacji.

Być konsekwentnym w uczuciach i ofiarowywaniu ich innym -> zobowiązuje do działania a nie do zwlekania...

Owszem, wszystko czegoś uczy i coś pokazuje.

A jednak jestem zdania, że szkoda czerpać tę naukę z własnego rozczarowania, niespełnionych uczuć i rozbijających się o czas nadzieji...




Komentuj(0)



Zakątki umysłu, data: 2007.04.13

@->-- Potrzeba ...

"Szczęście to jedyna rzecz, która się mnoży, jeśli się ją dzieli."
[Albert Schweitzer]

Dzisiaj potrzebuję dużo szczęścia aby móc się nim z Kimś podzielić...



Komentuj(2)



Zakątki umysłu, data: 2007.04.11

@->-- Przeznaczenie ...

"Przeznaczenie nie pyta o imię..." [Tomas Hobbes]

Łapię się na tym, że jestem szczęśliwa. Codziennie rano budzę się i wiem, Kogo zobaczę obok siebie. Znam na pamięć setki min, jakie potrafi robić, umiem odczytać, kiedy jest szczęśliwa a kiedy smutna. Uwielbiam, kiedy się uśmiecha i kiedy zaczepia mnie swoim zawadiackim spojrzeniem. Wiem o Niej milion rzeczy i pewnie nie wiem drugie tyle, ale każdy kolejny, wspólny dzień przynosi nam coś nowego a jeśli nie to i tak jest jedyny w swoim rodzaju.

Pół niedzieli i poniedziałku spędziłam nad komputerem i bynajmniej wcale nie nad tabelkami, które zabrałam z pracy. Kto by pomyślał, że tyle frajdy może mi dać próba całkowitego rozgryzienia nowego programu do prezentacji zdjęć i filmów. Jak wariat wstawiałam i przerabiałam kolejne zdjęcia i dołączałam do nich muzykę, a potem z niecierpliwością wypalałam kolejną płytę. Gdzie ja nie byłam przez te dwa dni... Wróciłam do Stanów, przemierzałam kolejne mile i zachwycałam się tak odmiennymi od naszych miastami, olbrzymimi sekwojami, górami i przestrzeniami. Byłam też na Ukrainie, gdzie z miejskiego placu spoglądała na mnie wysoka na jakieś 10m badylasta choinka i przemarznięte na ziemi sylwestrowe mięso. Były Mazury i Zalew Zegrzyński, Kazimierz nad Wisłą i Chorwacja. Tym wszystkim fotografiom towarzyszyła akustyczna gitara i kowbojskie zawodzenie, czarne dźwięki hip hopu i śpiewające w koronach sekwoi ptaki.
Ech... technika potrafi zdziałać cuda i przenieść nas w odległe miejsca.

Ponad godzinę trwała moja pierwsza robocza wersja prezentacji
Naszych zdjęć z tych zaledwie 10 miesięcy a i tak nie wszystkie miejsca gdzie byłyśmy udało mi się w niej zamieścić. Postanowiłyśmy, że co rok będziemy wspólnie robić sobie takie komputerowe albumy, aby nie zapomnieć o żadnym z miejsc gdzie byłyśmy :D

Przyszło mi do głowy teraz, to, co kiedyś powiedziała M, że jedynie zdjęcia udowadniają nam po jakimś czasie to gdzie byliśmy, to, co się działo i to, co widzieliśmy i mieliśmy okazję dotknąć, poczuć czy zasmakować. Czas zaciera nasze wspomnienia i wiele sytuacji przepada gdzieś w czeluściach pamięci. Dlatego obiecałam sobie, że postaram się, aby umknęło mi jak najmniej z tego, co składa się na moje życie i aby pozostało jak najwięcej chociażby w tych i tak marnych w porównaniu z rzeczywistością prezentacjach. Bo jak tu pomieścić w nich emocje, zapachy, szum wiatru w koronach sekwoi, cisze na Kanionem, nieśmiałe słowa, które potrafiły zmienić rzeczywistość czy ukradkowe spojrzenie, które znaczyło więcej niż tysiąc zdań...

Nie znam swojego przeznaczenia, ale chcę zapamiętać i "zatrzymać" jak najwięcej z tego, co już mi dało...




Komentuj(0)



Zakątki umysłu, data: 2007.03.22

@->-- Trzy rzeczy ...

"Dla przeciwwagi wielu uciążliwości życia niebo ofiarowało
człowiekowi trzy rzeczy: nadzieję, sen i śmiech" [Immanuel Kant]

Dzisiaj czwartek, ale mówiąc szczerze mam już dosyć tego tygodnia. Mam go dosyć, czuje się zmęczona, wykończona praca i tym, co dzieje się poza nią. Czeka mnie jeszcze jutro jedno spotkanie i tak naprawdę to może nieco odetchnę dopiero jak będę je miała już za sobą.

Kiedy na moment wyszło dzisiaj słońce, poczułam ogromną chęć wyrwania się gdzieś poza miasto. Tęsknię za lasem, za drzewami, za zielenią i ciepłym wiatrem wiejącym w twarz. Zastanawiam się czy to wszystko, o czym teraz myślę, nie jest jakąś moją próbą ucieczki od kilku kłopotów, jakie się ostatnio u mnie pojawiły? Chyba tak.

Staję przed głupim niby pytaniem "Lepiej wiedzieć czy nie wiedzieć?" I chociaż doskonale zdaję sobie sprawę z właściwej odpowiedzi to i tak boję się podświadomie tego, co mogę usłyszeć. Wiem, wiem panikuję i przesadzam, ale przytłacza mnie jakoś ostatnio czas, który pędzi nieubłaganie nie pytając wcale o to czy się z tego cieszę czy nie!

Na szczęście mam przy sobie moje najsłodsze Ukojenie. To Ona potrafi zamienić czarne myśli w błękitne niebo, uciszyć burzę myśli, ukoić, pocieszyć i przytulić jak nikt inny.

I skoro niebo ofiarowało mi te trzy rzeczy: nadzieję, sen i śmiech to już zawsze i bezwzględnie chce się nimi dzielić i cieszyć tylko z Nią.




Komentuj(0)



Zakątki umysłu, data: 2007.03.18

@->-- Jeżeli bardzo czegoś pragniesz...

"Jeżeli bardzo czegoś pragniesz, to daj temu odejść. Jak wróci, to znaczy, że jest twoje. Jeżeli nie - to znaczy, że nigdy nie miało być...."


Nie zawsze ma się tyle siły aby dać odejść, tyle wiary aby uwierzyć, że wróci i tyle odwagi aby zostać samemu i szukać dalej.....



Komentuj(3)



Zakątki umysłu, data: 2007.02.14

@->-- Więc jesteś

"...więc jesteś jesteś jesteś
daj niech sprawdzę
niech cię dotknę raz jeszcze dłonią i ustami
niech w oczy spojrzę chociaż najmniej wierzę
oślepłym ze zdumienia oczom
jeszcze twój głos usłyszeć chcę
zapachem się zaciągnąć
pojąć cię raz na zawsze wszystkimi zmysłami
i nigdy nie zrozumieć i ciągle na nowo
dochodzić prawdy pocałunkami..."
[Poświatowska Halina]



Komentuj(2)



Zakątki umysłu, data: 2007.02.07

@->-- Mały ognik ...

"Gdy wabi cię ognik, idź za nim. Być może zabrniesz na manowce, ale nigdy nie będziesz sobie wyrzucać, że może była to Twoja Gwiazda."

W życiu takich ogników spotykamy chyba wiele. Są nimi ludzie, teorie, myśli i setki innych impulsów, za którymi pojawia się pulsująca gdzieś w głowie lampka "Idź za tym".
Czasami nasze wybory okazują się zupełnie nietrafionymi decyzjami a momentami potrafią nas nawet zaskoczyć tym, co ze sobą wnoszą w nasze życie.

Nie zawsze będzie to Nasza Gwiazda, ale kto powiedział, że za każdym razem na końcu "drogi" ma być tylko to, co sami sobie już wcześniej zaplanowaliśmy i czego oczekiwaliśmy. Może ten mały ognik też ma mnie czegoś nauczyć, może ma mi coś uzmysłowić, pokazać a może tylko zwrócić moją uwagę na to, co już udało mi się poznać, spotkać, doświadczyć i tylko własna "ślepota" nie pozwoliła w pełni tego dostrzec i docenić?

Dlatego też, dobrze czasami "łapać się" tych małych z pozoru ogników, aby przypadkiem nie przegapić czegoś większego.




Komentuj(0)



Zakątki umysłu, data: 2007.02.05

@->-- Czas ...

"Czas albo w ogóle nie istnieje, albo jest pojęciem ogólnym i niewyraźnym" [Arystoteles]

Naszła mnie dzisiaj taka myśl o tym, że nie zależnie od ogólnie przyjętego odliczania czasu, zakańczania jednego roku 31 grudnia i witania po nim kolejnego - tak naprawdę każdy z nas w ciągu tych 365 dni przeżywa od kilku do kilkunastu dni, przy okazji których świętuje bądź smuci się z okazji rocznicy, którą obchodzi.

Ten rok ogólnie przyjęty jest jakimś symbolem tego co się zaczyna i kończyale tak naprawdę kolejne lata odliczane są naszymi własnymi doświadczeniami i rocznicami.

Rok od spotkania, spojrzenia, poznania.
Rok od pierwszego pocałunku, wspólnej nocy.
Rok od zdanego egzaminiu, obrony, podjęcia pracy.
Rok od pożegnania.

Nasze własne odliczane rocznice. Nasze zwycięstwa i porażki. Wiele dni w roku, którym przypisujemy niemal tak jak 31 grudniowi koniec jednego i początek kolejnego etapu, kolejnego roku.

Arystoteles twierdził, że "Czas jest tym, co jest liczone, a nie środkiem do liczenia" dlatego też może nasze własne odliczanie czasu jest czymś o wiele ważniejszym gdyż powiązanym ściśle z emocjami, doświadczeniami i nauką jaką dało nam życie.




Komentuj(3)



Zakątki umysłu, data: 2007.02.04

@->-- Prawdziwa podróż ...

"Prawdziwa podróż odkrywcza nie polega na szukaniu nowych lądów, lecz na nowym spojrzeniu" [M.Proust]

Zadziwiające jak trudno mi w ostatnim czasie znaleźć cytat czy myśl, która byłaby w stanie oddać, chociaż jakiś fragment tego wszystkiego, co kłębi się w mojej głowie. Są dni, kiedy zupełnie nie potrafię napisać ani jednego zdania a co dopiero dłuższej notatki.

On nowego roku, podjęłam się pisania felietonów do jednego z miesięczników i tak naprawdę to chciałabym pisać o tym, co dotyczy mnie i setek mi podobnych osób. Ale jak trudno jest sprostać takiemu zadaniu, aby nie popaść w nic nieznaczące ble ble i jeszcze przekazać jakąś treść przekonuję się, co miesiąc przygotowując tekst. Uczę się "szerszego spojrzenia", chce wyjść poza siebie, aby móc dostrzec to, co tak naprawdę jest lub może być interesujące nie tylko mnie. Co jakiś czas, napada mnie takie uczucie "starości", czasu, który minął i którego nie wykorzystałam, rzeczy, które mogłam zrobić a na które zdecydowałam się zbyt późno, decyzji i odwagi, których wcześniej brakowało i tego wszystkiego, czego już nie nadrobię, nie cofnę i nie będę miała okazji przeżyć w inny sposób.

Z drugiej jednak strony jak na to wszystko spojrzeć to może się okazać, że to wszystko ma też i swoje dobre strony. Wszystko toczyło się swoim własnym rytmem, nie było "burz i grzmotów", do wielu rzeczy udało mi się myślę "dorosnąć", wiele rzeczy zrozumieć, inaczej na nie patrzeć i do wielu sytuacji inaczej podchodzić.
Każde zdarzenie w moim życiu było kolejną podróżą, efektem wcześniejszych doświadczeń i sytuacji.

W pewnym, więc sensie, wszystko, co się wydarzyło i co się dzieje, jest ściśle ze sobą powiązane i połączone a różnorodność jest efektem owego "nowego spojrzenia".

Czasami szkoda, że pewne sytuacje nie zdarzyły się wcześniej, ale kto wie czy gdyby miały miejsce w innym czasie i miejscu umiałabym się w nich odnaleźć, dokonać takich a nie innych wyborów, umieć godzić się z tym, na co nie mam wpływu czy przyjmować od losu to, czego się nie spodziewałam bądź, na co ogóle nie byłam gotowa....

Może, więc i rację miał Proust, twierdząc, że prawdziwa podróż [także ta nasza własna przez życie] nie polega na poszukiwaniu kolejnych lądów, lecz na umiejętności nowego na nich spojrzenia?

Jeśli przyjąć takie tłumaczenie, to nie ma, co "płakać" nad czasem i tym, co w naszym życiu nie ułożyło się tak jak chcieliśmy, tylko postarać się spojrzeć na to wszystko z innej perspektywy, wyciągnąć wnioski i z nadzieją oczekiwać tego, co wciąż jest przed nami i przychodzi z każdym kolejnym dniem...




Komentuj(0)



Zakątki umysłu, data: 2007.01.26

@->-- Nigdy odwrotnie ...

"Ludzi należy kochać a rzeczy używać; nigdy odwrotnie".

Dawno nic nie pisałam. Zalatana, będąca wciąż gdzieś pomiędzy praca, domem i chwilami, które dają mi radość i odpoczynek trudno znaleźć czas na to, aby usiąść i przelać kilka słów o tym, co pojawia się w mojej głowie.
Jest koniec stycznia i na moment czas cofnął się o cały rok wstecz. To dziwne uczucie, zobaczyć w czyichś oczach, Kogoś, kogo już nie ma. Przez ułamek sekundy złapać się na tym, że oprócz spojrzenia ma ten sam uśmiech i to samo ciepło. Iść gdzieś i tak naprawdę być tam po to, aby na chwile oszukać samą siebie i pozwolić sobie na egoistyczną chęć "doświadczenia" złudzenia, że czas i wydarzenia nie mają znaczenia i nic się nie stało...
A potem wrócić pomiędzy zależności, doświadczyć na własnej skórze, co znaczy być kimś niżej w hierarchii zawodowej i zadawać sobie pytanie o to, dlaczego dzieje się tak a nie inaczej?

Na szczęście wieczorami, ze skołatanymi myślami i czasami rozbitym tym wszystkim sercem, można wtulić się mocno w ukochaną osobę, nacieszyć oczy migoczącym za oknem śniegiem i marzyć, aby ta chwila trwała wiecznie.

Gdyż "Ludzi należy kochać a rzeczy używać; nigdy odwrotnie".




Komentuj(3)



Zakątki umysłu, godz: 02:30 data: 2006.12.27

@->-- Zaskakujący...

Tak krótko mogę opisać ten kończący się rok. Wiele było w nim nowych sytuacji, wiele zdarzeń które odmieniły znacząco moje życie osobiste, wiele nowych twarzy i wiele miejsc.

Dużo wrażeń i mnóstwo emocji.

Wiele miejsc i tysiące kilometrów.

Zmieniło się wiele ale też i wiele pozostało a nawet wzmocniło się.

Kolejny raz przekonałam się o tym, że Przyjaźń to bardzo wyrozumiała ale też i wymagająca relacja i Jej trwałość zależy w dużej mierze od wspólnego poszukiwania czasami kompromisu, momentami wielkiej i nie zawsze miłej szczerej rozowy ale też chęci do tego aby przezwyciężać przeciwności życia i trwać w relacji pomimo zmian i różnych nie przewidzianych czasami okoliczności.

Kończę ten rok, kilkoma porażkami w relacjach, kilkoma zwycięstwami i cała masą nowych doświadczeń, które wzbogaciły mnie na kolejne lata swoimi naukami.

Ten rok, to także PODRÓŻE z dużej litery. W maju była Belgia, a potem Rosja, USA i teraz Ukraina.

Wielka zaskakująca ZMIANA tego roku, to także mój nowy związek i Wiekie Szczęście, które stało się częścią mojego życia!!

To także smutne lutowe pożegnanie z Przyjacióką, kościelny i rodzinny coming out i wieeeeeeelki głęboki oddech, ulga i taka błogość i spełnienie, które przyszło wraz z Anetą i tym czym się ze mną dzieli.

W ten nadchodzący 2007 patrzę z nadzieją i wiarą, że można, że chcę i mogę sięgać wyżej i zobaczyć i doświadczyć więcej...

:***



Komentuj(1)